Βέβηλον (στο duo CHARALAMBIDES)

Προχθές ανέτρεξα σε παλαιές σελίδες μεγαλείου
σε βεβηλωμένους τόπους μαρτυρίου
ανέξοδες ιαχές εδώ κι εκεί
να θέλουν να ορίσουν τη θλίψη
να καταχωνιάσουν τις εμφανίσεις της
παρ’ όλα αυτά η παλινδρομική κίνηση
των σωμάτων θέτει νέους περιορισμούς
στη δεδηλωμένη απόφαση αναμέτρησης
με το ποιητικό αίτιο της γραφής.
Άραγε που να είναι αυτό που καθόρισε
τις διαδρομές των βεβηλωμένων τόπων
μαρτυρίου
το κάψιμο της γέφυρας των στεναγμών
ένα ριάλιτι και μόνο ήταν χθες

KAMMERFLIMMER KOLLEKTIEF

Ήχοι δυαδικοί και δεκαδικοί.
Μ'αυτούς προστατεύεις
την κουρασμένη σου όψη.
Βλέμμα ακαταπόνητο
ζυγιάζει το άπειρο.
Σου παραδίδω αυτούς τους ήχους
την ιερή φωτιά σε πρόθυμους καιρούς.
Το μέλι και τη στάχτη να συλλέξεις
στο πρωτόφαντο κάλεσμα των
KAMMERFLIMMER KOLLEKTIEF.
Οι παύσεις σου διαδέχονται
τις σιωπές των ήχων.
Μόνο το τελευταίο άκουσμα
σαν να 'ρχεται από αρκτικά κλίματα
φέρνει τη λήθη στους παρόντες
παρελθόντες και μέλλοντες καιρούς.

Berlin Stories #23 - Pansonic live in Berlin

Το δίδυμο των PANSONIC στην Αγία Τράπεζα μπροστά, σε δημόσια θέα. Ετοιμάζουν τα ρυθμικά μέρη. Η νύχτα άγρια, αδούλωτη. Κάθε κομμάτι σε δημόσια θέα, σε δημόσια διαπόμπευση. Κοφτερά ηλεκτρονικά εργαλεία βρυχώνται τις μικρές νυχτερινές ώρες. Κάθε βρυχηθμός, μια εξέγερση, μια πολιορκία από το λόφο του παράλογου.
Τα φώτα από νέον σε συλλείτουργο με την εκφοβιστική, κεντρομόλα ηλεκτρονική διέγερση του διδύμου. Κοφτερές, αιματοβαμμένες ηχητικές φράσεις αφήνονται να ξεσπάσουν. Εκεί που στενεύουν τα περιθώρια.
Οι δρόμοι της μητρόπολης πλημμυρισμένοι από νέον. Άχρωμον, άοσμον αλλά νέον. Ημίτονα σιωπής, συνημίτονα ξεσπάσματος. Πρόσωπα τρεμάμενα στο ημίφως, οι σιλουέτες κινούνται να κρυφτούν πριν από το πρώτο φως. Έρχονται οι βόμβοι, οι μονότονοι ήχοι από ψηλά. Να πέσουν πάνω σε ανέκφραστα πρόσωπα. Να διασκελίσουν στενά υπόγεια, να υποκριθούν ότι γνωρίζουν αλήθειες , ματαιοδοξίες του συρμού. Οι ήχοι τους , η γλώσσα του αβέβαιου. Η ηχητική γλώσσα των PANSONIC πάνω και πέρα από εφιαλτικά αστικά τοπία.
Ο ρυθμικός παλμογράφος τους έχει τεθεί σε τροχιά. Καταγράφει εικόνες, συμπληρώνει κενά μνήμης, ελλοχεύει μέσα στο σώμα. Κινείται σε σπείρες, σε διαγώνιους, τρυπάει σαν ραδιοσυχνότητα τις περιφέρειες του εγκεφάλου. Οι μνήμες καταγράφονται απ’ αυτόν. Η λήθη με το φαιδρό της προσωπείο ως αντιμέτωπη με τις πολλές μνήμες. Στα εργαστήρια του παλμογράφου των PANSONIC το ίδιο απαράλλαχτο σκηνικό. Η τριβή ανάμεσα στη λήθη και τις μνήμες. Μονότονος ο ήχος του παλμογράφου, μονότονο το σύρσιμο του καιρού στο σώμα. Οι αντανακλάσεις των ήχων, καίρια διατυπωμένες εδώ και τόσο καιρό. Ο εκτροχιασμός τους, επίσης, αναμενόμενος. Θα σκορπίσει, θα χαθεί. Στην πολύβουη μοναξιά των μητροπόλεων, στα σπαράγματα ψυχής ανυπάκουης. Στα δεδομένα του τότε και του τώρα. Μακριά, πολύ μακριά. Στο επέκεινα. Στο τίποτα.
«Το μόνο που φοβάμαι είναι η βουή του ποταμού τη νύχτα»
Θόδωρος Αγγελόπουλος- «Το μετέωρο βήμα του πελαργού»

Κείμενο-φωτογραφίες
Γιώργος Κριθαρίδης

LUCKY DRAGONS IN PRATER BERLIN

Οι φωνές τους ένα κάλεσμα της φύσης.
Οι φλογέρες τους με τα κρουστά συμπλέουν με τους ήχους του δάσους
Το κελάρυσμα μικρού ρυακιού.
Μακραίνοντας την απόσταση από πολύβουες μητροπόλεις.
Μια πρωινή τελετουργία σε εξέλιξη.
Ιχνηλατώντας τα βήματα αρχαίων πολιτισμών.
Φέρνοντας ξεχασμένους ήχους στο παρών.
Αρχέγονοι χοροί, βουτιά σε μνήμες αγνώστου παρελθόντος.
Η ανάμνηση της Παγγαίας. Της Πανθάλασσας.
Η ενότητα των πάντων.
Απειροελάχιστες ψηφίδες συνθέτουν κάθε γνώριμη και μη
αλληλουχία στη φύση.
Κυριεύομαι από ακατανόητη έλξη
Προσπαθώ να μπω στον κόσμο τους
Σειρήνες από παντού ακούγονται.
Δυο χέρια αγγίζουν τον απαγορευμένο καρπό.
Δυο χέρια σε ανώφελη χειρονομία.
Θα συναντηθούμε στα ξέφωτα των τροπικών δασών
Παρατηρώντας τα ηλιοτρόπια ν’ αλλάζουν θέση κατά το δοκούν.
Πως να συνενώσεις ήχους από τα πιο ετερόκλητα στοιχεία.
Ήχους από ορμητικούς χειμάρρους
από αφιλόξενους ωκεανούς
Να διαπεράσουν οι ήχοι τα μύχια της ψυχής.
Στις οπτασίες λοξοδρομούν οι ήχοι
για να βρουν μια θέση
Σε γνώριμες ιριδίζουσες όχθες.

Γιώργος Κριθαρίδης

BERLIN STORIES #20, ORGAN EYE

ORGAN EYE - Organ Eye (CD STAUBOLD 2007)
Tema pt1
Tema pt2


Τα μικροκύματα της ζωής μας γραμμένα σε ετούτους εδώ τους ήχους. Σε δύο ηχητικά θέματα 25 και 20 λεπτών κλείνονται τα μικρά και τα μεγάλα, τα ασήμαντα και σημαντικά. Μην προχωράς. Στάσου εδώ πέρα, οι ήχοι αυτοί είναι γνώριμοι. Θα μπορούσαν τα δύο θέματα να έχουν τους τίτλους «Η ζωή που έζησα», «η ζωή που θα μπορούσα να είχα ζήσει αλλά δεν έζησα». Ασήμαντες λεπτομέρειες, μου λες. Ο ηλεκτρονικός ήχος απλώνεται διαρκώς. Σαν πέπλο ζωογόνο της ζωής, πραγματικής ή φανταστικής. Οι δυο ζωές εισχωρούν η μία στην άλλη, καταλαμβάνουν εδάφη, συντρίβουν διστακτικότητες.

Το εργαστήριο ηλεκτρονικών ήχων των ORGAN EYE δεν προσφέρει έτοιμες λύσεις. Μόνο δυνατότητες για την σκέψη, την επιθυμία, την ελπίδα. Η είσοδος με πλάγια μέσα. Η ένταση σταδιακά μεγαλώνει. Το όλον διασπάται στα μέρη του και επανασυντίθεται. Μην απορείς. Η ζωή σου σε μικρές ψηφίδες. Τα κεκτημένα ορθώνονται μπροστά σου. Είναι και οι παλιές φωτογραφίες που ανασύρονται από τη μνήμη. Ξεθωριασμένες πια, αλλόκοτες. Έχεις το χρόνο να κοιτάξεις γύρω σου. Φως μέσα στο σκοτάδι , αλληλουχία εκ των ουκ άνευ. Η ανελέητη επιθυμία σου να πλησιάσεις το άπειρο με κάθε σου αίσθηση. Κάθε δευτερόλεπτο μια σύνοψη της ζωής σου.

Σʼ αυτήν την βιαστική, βίαιη αλληλοδιαδοχή ηχητικών εικόνων, δε συγκρατώ ονόματα, πρόσωπα. Μόνο επιθυμίες ανασύρονται, θολές, ανεκπλήρωτες. Μετεωρίζομαι ανάμεσα σε χρόνο ενεστώτα και συντελεσμένο μέλλοντα. Κάθε ηλεκτρονικός ήχος των ORGAN EYE μια αναδίφηση σε σιωπές ερμητικά κλειστές. Υστερόγραφο προκατακλυσμιαίων εικόνων. Αρμόνια να παράγουν ήχους δυσαρμονίας. Όλες οι απίθανες εκδοχές των συναισθηματικών μεταπτώσεων βαλμένες σφαλερά σε αυτό το απρόσμενο ηχητικό ταξίδι. Είναι οι ήχοι του απροσδιόριστου χρόνου, τόπου, σημείων. Δεν μπορώ να το ορίσω. Μπορώ μόνο να προσδιορίσω τη δική μου ύπαρξη που λυτρωτικά περιμένει την ανατροπή, την κορύφωση, το τέλος. Μια προσμονή που διαρκεί αιώνες.


Γιώργος Κριθαρίδης
Κείμενο και φωτογραφίες

Berlin Stories #18, Klangwart

BERLIN STORIES 18
KLANGWART- STADTLANDFLUSS
(CD/STAUBGOLD 2008)

«Mein Herz, mein Haus»
«Η καρδιά μου, το σπίτι μου»

Εδώ μπροστά μου ορθώνεται το μεγαλείο του μινιμαλισμού. Ευδιάκριτο, άπιαστο. Το εργαστήρι των ηλεκτρονικών ήχων. Ο SONIC BOOM μαζί με τον BRIAN ENO. Οι αποστολές στο διάστημα. Πώς ορίζεται άραγε αυτό; Ποιες άγνωστες συντεταγμένες θα μπορούσαν να το καθορίσουν; Εργαστήρι παραγωγής ηλεκτρονικού θορύβου οι KLANGWART. Το ταξίδι. Ο προορισμός έχει χαθεί. Συνομιλίες ραδιοφωνικών εκπομπών, παρεμβολές, παράσιτα μουσικά του ήχου ξεφυτρώνουν εδώ κι εκεί. Ο ήχος που συνδιαλέγεται με το περιβάλλον.


Ματαιοπονώ. Προσπαθώ να βρω τη θέση μου μέσα σʼ αυτόν τον ήχο. Νιώθω το χάος μπροστά μου. Συμπαντικός ήχος, δεν περιχαρακώνεται. Είμαι εδώ αλλά το εδώ έχει χαθεί. Ανάκλαση, απορρόφηση του ήχου. Οι ασκοί του Αιόλου ανοίγουν με πολλούς διαφορετικούς ήχους. Ασταμάτητη ροή ήχων.

Ένα σύμπαν μουσικών εικόνων ξεπροβάλλει μπροστά. Το άπειρο διανοίγεται προβάλλοντας χρώματα, κινήσεις, χειρονομίες. Το απόλυτο έχει χαθεί, τεμαχίζεται σε θραύσματα. Συναισθήματα συνοδεύουν αξεδιάλυτες αναμνήσεις χαμένων καιρών. Χρόνοι αλλοτινοί, τωρινοί και μελλοντικοί καιροφυλακτούν. Ένοχες σιωπές, αθώες μεταστροφές, λανθάνουσες φαντασιώσεις.

Strom. Ρεύμα. Η ροή του ποταμού, η ροή της μύχιας σκέψης, η ροή των αναμνήσεων σε κινηματογραφικό γκρο-πλαν, αυτοσχέδιες ονειροπολήσεις με ημιθανή αισθήματα. Εξώδικα περιπλανήσεων. Ρεύμα. Strom.

Συγκροτώ σε σώμα τις μυριάδες προσοχές μου. Προσπαθώ να καθυποτάξω τη διάσπαση για να αφοσιωθώ στην μαγνητική έλξη αυτού του ήχου. Έρχεται από πολύ μακριά. Ο ήχος έρχεται σε σπείρες. Αποτελώ μέρος αυτής της παράξενης δίνης. Είμαι εδώ και πουθενά. Η αστική θλίψη, το μεταμοντέρνο βουβό τοπίο, όπως πάντα, εδώ. Ο ήχος που χαράζει με γραμμώσεις τα πρόσωπά μας. Για να παραμείνουν ανέκφραστα στο άκουσμα αυτών των εκκωφαντικών αστικών ηχοτοπίων.

κείμενο-φωτογραφίες
Γιώργος Κριθαρίδης

Berlin Stories#28, Fuck Buttons

Ψάχνω το σωτήριο έτος που έχασα εδώ και αιώνες.
Στην κορυφή του παγόβουνου
στις πολύβουες ερμητικά κλειστές μητροπόλεις.
Στέκομαι ακίνητος στο καθιστικό
τα πρόσωπα ξεπλυμένα από τη βροχή
Οι τρεμάμενοι ιριδισμοί της μουσικής
των FUCK BUTTONS.
Πολύχρωμες παλέτες ήχων.
Η όραση δίπλα και η ακοή.
Ηλεκτρονικές δαιδαλώδεις διαδρομές
Ήχοι στις σιωπές κλεισμένοι.
Το μελάνι σβήνει
αδυναντώντας να προσδιορίσει τις μελωδικές
επαναφορές του ήχου ετούτου.
Με κυκλωτικές κινήσεις επανέρχομαι στη σιωπή.
Οικτίρω τη μονότονη αταραξία μου
μπροστά σε αποσβολωμένα βλέμματα πουλιών.
Τα αλυτρωτικά περάσματα των σύνθις
Εκεί μπροστά στις διασταυρώσεις ονείρων
ανεκπλήρωτων αισθημάτων
προμηνύματα μάταιας θλίψης.
Το μελάνι σβήνει.
Για δες, όπως πρώτα.
Τα βλέφαρα να χαμηλώνουν
πίσω από τις ανεξάντλητες αλληλοδιαδοχές των ήχων.
Στις εικόνες το καθηλωμένο βλέμμα
επαναφέρει τη μνήμη
σε εικονοκλαστικές σκέψεις και μαρτυρίες.
Κοντά οι εξώφθαλμες παραβιάσεις εναερίων ήχων
Λέξεις, σχήματα, αναπνοές.
Καρκινοβατώ ανάμεσα στις μελωδικές γραμμές
και τα θορυβοποιά σχήματά τους.
Αψηφώ τις ηλεκτρικές γέφυρες που στήνουν.
Για να πυρπολήσουν λίγο αργότερα
με άνανδρες κυκλωτικές κινήσεις
το κοντσέρτο της ολικής επαναφοράς
στη γιορτινή σάλα του KREUZBERG.

FUCK BUTTONS- FESTSAAL KREUZBERG- BERLIN-13-10-09
Κείμενο-φωτογραφίες: Γιώργος Κριθαρίδης